Zamki i pałace

O nich zapomnieć nie można Herbarz tarnogórski

Montes Nr 8

N U M E R  9   -   2 6   M A R C A   2 0 0 2 r.

 Montes Nr 10

 

300 lat temu
Franciszek Miodek
Kościół w Sączowie
Bouterweckowie
Stary zamek
Z różnych stron Europy
Nauczycielskie tradycje
Kolejarze tarnogórskiej kulturze cz.III
Stanisław Jan Jabłonowski
Kościół p.w. św. Apostołów Piotra i Pawła
Śląski wzorzec
Tropiciel słów
Od Blachów do Warkoczów
Tarnogórski teatr amatorski
Rys historyczny  wodociągów cz.VIII
Życie społeczno-kulturalne
Wiekowa ale kosztowna szkoła
Tarnogórski Konwikt Biskupi cz.II
Rozmyślania nad Ziemiami Odzyskanymi
Szkolni Inspektorzy
Winda z Edwardem Gierkiem
Wielkanoc u grofa
Śląskie kamienie cz. VIII
 

CZĘŚĆ VIII

Rys historyczny budowy
i rozbudowy miejskich urządzeń wodociągowych

W okresie po I wojnie światowej, dla zaopatrzenia województwa katowickiego w wodę powołano do życia Górnośląskie Zakłady Wodociągowe, które między innymi zagospodarowały pogórniczy szyb „Staszic” w Reptach Śląskich i ze sztolni odwadniających pompowały czystą wodę pitną dla miast górnośląskiego okręgu przemysłowego ubogiego w zasoby wodne ze względu na jej zanik na skutek odbudowy górniczej.

W roku 1929 ułożono 3550m przewodu f200mm łączącego wieżę wodną w Tarnowskich Górach z ujęciem wody na szybie „Staszic” i z tego źródła awaryjnie pobierano wodę dla miasta. Rurociąg wykonany został kosztem 1 592 tys. zł. i przebiegając trasą: ul. Gliwicka, pod parkiem ul. Wyspiańskiego i ul. Opolska gwarantował miastu dostawę wody w ilości około 2000m3/dobę, a więc rezerwa była aż nadto wystarczająca. Zaopatrzenie miasta w wodę było więc w roku 1929 wystarczające. Posiadając tak wielkie rezerwy wody magistrat wyraził zgodę na częściowe odstąpienie jej dla sąsiadujących miejscowości: Strzybnica, Rybna i Opatowice. Wybudowano więc wodociąg f150mm o długości 8863m kosztem 1 878 tys. zł., który mógł przewodzić około 500 m3 wody na dobę. Opisując rozwój wodociągów miasta Tarnowskie Góry nie sposób jest pominąć jednego z ważnych osiągnięć bezpośrednio związanego z gospodarką wodną miasta rozbudowanego w latach 1927-1929, a mianowicie budowę sieci kanalizacyjnej oraz uruchomienie oczyszczalni ścieków. Miasto było jednym z pierwszych na Śląsku i w Polsce, które zostało całkowicie skanalizowany. Otrzymało oczyszczalnię o pełnym procesie technologicznym oczyszczania ścieków.

Konfiguracja terenu pozwoliła przy grawitacyjnym spływie ścieków zlokalizować oczyszczalnię w dzielnicy Lasowice w dolinie rzeki Stoły. Kanalizacja budowana była według systemu mieszanego. Część sieci wybudowana została jako sanitarna, część jako ogólnospływna z przelewami burzowymi, pozostałe kolektory odprowadzały wodę deszczową. Ogólna długość kanalizacji w roku 1929 wynosiła 19 620m. Stan kanalizacji wybudowanej w roku 1929 po dzień dzisiejszy wykazuje dobrą jakość wykonania, poza wysokim poziomem napełnienia kanałów sanitarnych, gdyż tak oczyszczalnia ścieków jak i kanalizacja budowane były na maximum 20 tysięcy mieszkańców, podczas gdy ilość ich w chwili obecnej znacznie wzrosła. W późniejszych latach, szczególnie po roku 1950 sieć kanalizacyjna została rozbudowana i w roku 1976 wynosiła:

ogólna długość sieci kanalizacyjnej: 54 142m
w tym:
kanalizacja sanitarna: 2 200
kanalizacja deszczowa: 6 700
kanalizacja ogólnospławna: 36 945
podłączenia domowe: 8 297

Wybudowana w roku 1929 oczyszczalnia ścieków była wzorem oczyszczalń w kraju. Obejmowała ona pełny zakres oczyszczania ścieków. W latach 1930-1955 nie wykonano żadnych zmian na ujęciach, a jedynie w związku z rozbudową miasta budowano nowe sieci wodociągowe w ulicach. Zużycie wody w mieście szybko wzrastało: w roku 1930 wynosiło ono 1 150 m3/dobę., zaś w roku 1955 zużywano jej już 3 620m3/dobę. Wody zaczęło w mieście brakować. Ujęcie miejskie pracowało już całą dobę w ruchu ciągłym i dostarczało 1 600m3/dobę, zaś ilość pobierana z szybu „Staszic” osiągnęła również maximum przemysłowe. Postanowiono wykorzystać pewne nadwyżki w źródle wody i w roku 1955 wymieniono pompy typu „Sulzer” na nowe agregaty pompowe wyprodukowane przez Zabrzańską Fabrykę Maszyn Górniczych. Wydajność wzrosła z 70 do 100 m3/godzinę. Pozwoliło to na okresowe zlikwidowanie deficytu wody w mieście.

Materiały ze zbiorów PWiK Sp. z o o.

 

 

Herbarz Tarnogórski

Hörning
Tarnowscy
Wrbna

Śląskie rzemiosło

Kowale ślusarze

Tarnogórskie Kolekcje

Fotografie Jana Melcera
Śląska porcelana
Dawne widokówki

 

Montes Tarnovicensis

Strona Główna ] Montes Nr 1 ] Montes Nr 2 ] Montes Nr 3 ] Montes Nr 4 ] Montes Wyd.Spec. ] Montes Nr 5 ] Montes Nr 6 ] Montes Nr 7 ] Montes Nr 8 ] Montes Nr 9 ] Montes Nr 10 ] Montes Nr 11 ] Montes Nr 12 ] Montes Nr 13 ] Montes Nr 14 ] Montes Nr 15 ] Montes Nr 16 ] Montes Nr 17 ] Montes Nr 18 ] Montes Nr 19 ] Montes Nr 20 ] Montes Nr 21 ] Montes Nr 22 ] Montes Nr 23 ] Montes Nr 24 ] Montes Nr 25 ] Montes Nr 26 ] Montes Nr 27 ] Montes Nr 28 ] Montes Nr 29 ] Montes Nr 30 ]

Pismo dotyczące historii Tarnowskich Gór, Ziemi Tarnogórskiej i Śląska
Wydawca: Oficyna Monos, 42-600 Tarnowskie Góry, ul. Szpaków 5, tel./fax (032) 384-14-31
e-mail: krzysztof.kudlek@neostrada.pl
Redaktor naczelny: Krzysztof Kudlek

Zapraszamy do współpracy w redagowaniu gazety wszystkich, którym popularyzowanie historii jest szczególnie bliskie

Wszelkie prawa zastrzeżone. Przetwarzanie, kopiowanie i wykorzystywanie tekstów bez zgody wydawcy zabronione
 Copyright © 2004 GM / Projekt i realizacja GM 2004

 

Darmowy licznik odwiedzin

teksty piosenek księgarnia internetowa