Zamki i pałace

O nich zapomnieć nie można Herbarz tarnogórski

Montes Nr 6

N U M E R  7   -   7   W R Z E Ś N I A   2 0 0 1 r.

 Montes Nr 8

 

Święto miasta
500 lat temu
Ratunku! Pali się!
Dawne herby i pieczęcie
Przed stuleciem
To była zasługa Redena
50 lat Zespołu Szkół Ekonomicznych
Ksiądz Michał Lewek
III Powstanie Śląskie w Tarnowskich Górach
Odkrywanie pałacu
Ratując najcenniejsze - życie
Z dalekiej Hiszpanii
Rys historyczny  wodociągów cz.VI
Doniosła wizyta
Śląsk - ziemia poetów
Kolejarze tarnogórskiej kulturze
Parada monarchów
Na kruszcu zbudowane
Niezwykły pieniądz
Z paszportem do Częstochowy
Śląskie kamienie cz. VI
 

 

Ratując najcenniejsze - życie

Epizod stacji ratownictwa górniczego na ziemi tarnogórskiej

Starania o założenie Kopalni Doświadczalnej wszczął Wyższy Urząd Górniczy w Katowicach już w 1922r., zaraz po przyłączeniu Śląska do Polski. Chodziło bowiem o powołanie na terenie województwa śląskiego samodzielnej, polskiej placówki naukowej dla prowadzenia badań nad bezpieczeństwem pracy w górnictwie.

Działania te znalazły wsparcie naukowców-górników, szczególnie z Wydziału Górniczego Akademii Górniczo-Hutniczej skupionych wokół znanego już wówczas specjalisty profesora H.Czeczotta.

Nowy ośrodek chciano zlokalizować jak najbliżej zakładów górniczych. Jednak koncepcja powołania ośrodka ratownictwa górniczego w bliskości kopalń przeciągała się napotykając na wiele problemów między innymi na brak funduszy, brak odpowiednich pomieszczeń na ewentualne adaptowanie budynków dla potrzeb ośrodka ratownictwa górniczego. Poszukiwania stosownych obiektów trwały dość długo. Dopiero w 1925r. podjęto decyzję - utworzona przez Górnośląski Związek Przemysłowców Górniczo-Hutniczych, Centrala Ratownictwa Górniczego może przejąć obiekty po nieczynnej już wytwórni materiałów wybuchowych „Lignoza” w Pniowcu koło Tarnowskich Gór (późniejsze Zakłady Papiernicze, w Boruszowicach - inf. aut.).

Stacja miała do dyspozycji dość dobrze zachowane budynki administracyjne i warsztaty oraz niewielką sztolnię po dawnej kopalni kruszców, w której poprzedni użytkownicy obiektu dokonywali próbnych eksplozji produkowanych przez siebie materiałów wybuchowych. Ostatecznie Centrala Ratownictwa Górniczego - Stacja Doświadczalna w Pniowcu rozpoczęła pracę w czerwcu 1925r. Organizatorem i pierwszym kierownikiem Stacji był inż. dypl. Józef Juroff, specjalista górniczy o dużej praktyce zwłaszcza w dziedzinie ratownictwa.

Od momentu założenia Stacji Doświadczalnej zastępcą inż. Juroffa był Wacław Cybulski. Oprócz nich obsada Stacji w Pniowcu składała się z jednego technika, dwóch mechaników precyzyjnych, jednego pracownika administracyjnego i dwóch pracowników fizycznych.

Zadania stacji były dość różnorodne. Miała ona mianowicie:

  • prowadzić badania nad przydatnością sprzętu ratunkowego różnych marek i typów w konkretnych warunkach (polskich kopalń) i wydawać zezwolenia na ich używanie;
     

  • badać działanie materiałów wybuchowych i środków zapalnych w atmosferze zapylonej i nasyconej metanem;
     

  • dokonywać dla celów doświadczalnych wybuchów pyłu węglowego i metanu, ustalić w kopalniach polskich stopień zagrożenia tymi wybuchami;
     

  • badać aparaty ratownicze na dopuszczenie ich do użytku w górnictwie;
     

  • kontrolować stacje ratownicze w kopalniach;
     

  • wykonywać remonty aparatów ratowniczych użytkowanych w kopalniach.

Wkrótce po rozpoczęciu pracy w Pniowcu okazało się, że nie ma tam jednak warunków do prowadzenia założonych badań i doświadczeń jakie były potrzebne górnictwu polskiemu. W ciasnej sztolni trzeba było stworzyć warunki jakie panują w pokładach węglowych. Dodatkową trudność stanowiło oddalenie ośrodka od kopalń i zakładów górniczych, których służby ratownicze Centrala Ratownictwa Górniczego z Pniowca miała nadzorować i kontrolować.

Trudności te i niedogodności spowodowały, iż lokalizację Centrali Ratownictwa Górniczego - Stacji Doświadczalnej potraktowano jako tymczasową. Zaraz więc po jej uruchomieniu, podjęto starania o uzyskanie dogodniejszego obiektu. Udało się dopiero po roku. Związek Przemysłowców Górniczo-Hutniczych wydzierżawił od Księcia Pszczyńskiego już nieczynną małą kopalnię węgla kamiennego „Barbara” pod Mikołowem. Przeniesienie ośrodka ratownictwa górniczego z Pniowca nastąpiło 1 lipca 1926r.

Marian Lysik

 

 

Zamki i pałace

Świerklaniec

Górnośląscy Piastowie

Ferdynand Ostatni

Herbarz Tarnogórski

Strachwitz
Bontani

 

Montes Tarnovicensis

Strona Główna ] Montes Nr 1 ] Montes Nr 2 ] Montes Nr 3 ] Montes Nr 4 ] Montes Wyd.Spec. ] Montes Nr 5 ] Montes Nr 6 ] Montes Nr 7 ] Montes Nr 8 ] Montes Nr 9 ] Montes Nr 10 ] Montes Nr 11 ] Montes Nr 12 ] Montes Nr 13 ] Montes Nr 14 ] Montes Nr 15 ] Montes Nr 16 ] Montes Nr 17 ] Montes Nr 18 ] Montes Nr 19 ] Montes Nr 20 ] Montes Nr 21 ] Montes Nr 22 ] Montes Nr 23 ] Montes Nr 24 ] Montes Nr 25 ] Montes Nr 26 ] Montes Nr 27 ] Montes Nr 28 ]

Pismo dotyczące historii Tarnowskich Gór, Ziemi Tarnogórskiej i Śląska
Wydawca: Oficyna Monos, 42-600 Tarnowskie Góry, ul. Szpaków 5, tel./fax (032) 384-14-31
e-mail: krzysztof.kudlek@neostrada.pl
Redaktor naczelny: Krzysztof Kudlek

Zapraszamy do współpracy w redagowaniu gazety wszystkich, którym popularyzowanie historii jest szczególnie bliskie

Wszelkie prawa zastrzeżone. Przetwarzanie, kopiowanie i wykorzystywanie tekstów bez zgody wydawcy zabronione
 Copyright © 2004 GM / Projekt i realizacja GM 2004

 

Darmowy licznik odwiedzin

teksty piosenek księgarnia internetowa